악마

Lucyfer · Niosący światło — Upadły archanioł, książę pychy

Lucyfer (lacinskie Lucifer — 'przynoszacy swiatlo', hebrajskie Heylel — 'gwiazda poranna') to najslawniejszy upadly aniol w tradycji chrzescijanskiej — decydujacy kanon — i Ksiaze Pychy (Pride, Superbia) Siedmiu Grzechow Glownych — pierwotnie najchwalebniejszy archaniol Boga, ktory upadl z nieba z powodu pychy chcacej zrownac sie z Bogiem i stal sie Krolem Piekla — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Pseudonimy — Szatan (Satan), Gwiazda Poranna (Morning Star, Lucifer), Heylel ben Szachar (Heylel ben Shahar), Helel (Helel), upadly archaniol, Krol Piekla — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon Starego Testamentu to decydujacy kanon pochodzenia Izajasza (Isaiah) 14:12-15 z okolo VI wieku p.n.e. — 'Jakos to spadl z nieba, jutrzenko (Heylel ben Shahar), corko zorzy! Powalony jestes na ziemi, ty, ktorys pokonywal narody!'. Decydujacy kanon literacki to decydujacy kanon Boskiej Komedii (Divina Commedia) Pieklo (Inferno) Pieśń 34 Dantego Alighieri (Dante Alighieri) z okolo 1308-1320 r. — olbrzym z trzema twarzami i szescioma skrzydlami, zamarzniety po piers w lodzie Kocytu (Cocytus) — i Raj utracony (Paradise Lost) Johna Miltona (John Milton) z 1667 r. — Lucyfer jako tragiczny bohater wolnej woli.

Szatan · Przeciwnik — Książę gniewu, oskarżyciel ludzkości

Szatan (hebrajskie Satan, greckie Satanas, lacinskie Satanas, aramejskie Satana) to najwyzszy demon tradycji judeochrzescijansko-islamskiej — decydujacy kanon, decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie z hebrajskiego 'satan' oznaczajacego 'przeciwnik' lub 'oskarzyciel'. Pseudonimy Diabolos (greckie 'oszczerca'), diabel (devil), Lucyfer ('niosacy swiatlo'), Belial, Beelzebub, Iblis (islamski Szatan), stary waz (old serpent), wielki smok i ksiaze ciemnosci (prince of darkness) to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Hioba (Job) rozdzialy 1:6-12 i 2:1-7 z okolo VI-IV wieku p.n.e. — przeciwnik (the-satan, z przedimkiem okreslonym), ktory wystawil na probe Hioba (Job) w niebianskim sadzie — i decydujacy kanon Zachariasza (Zechariah) 3:1-2 z okolo VI-V wieku p.n.e. — Szatan oskarzajacy Jozuego (Joshua). Decydujacy kanon 40-dniowego kuszenia Jezusa Chrystusa na pustyni w Ewangelii Mateusza (Matthew) 4:1-11 i Ewangelii Lukasza (Luke) 4:1-13 z I wieku n.e., decydujacy kanon wojny niebianskiej w Apokalipsie (Revelation) 12:7-9, w ktorej wielki smok Szatan zostal stracony przez archaniola Michala, i decydujacy kanon tysiacletniego zwiazania i ostatecznego wiecznego jeziora ognia w 20:1-3 i 20:10.

Belzebub · Pan Much — Książę obżarstwa

Belzebub (hebrajskie Baʿal-Zəvuv, greckie Beelzeboul, lacinskie Beelzebub) to wielki demon tradycji judeochrzescijanskiej — decydujacy kanon — wywodzacy sie z hebrajskiego Baal-zebub oznaczajacego 'Pan Much' — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac kananickiego boga 'Baal-Zebul (Baal-Zebul, ksiazecy Baal)', pierwotnie czczonego w miescie Ekron Filistynow, przy czym Zydzi zmienili nazwe na 'Pan Much (zebub = mucha)' w sposob pogardliwy. Pseudonimy — Beelzeboul, Pan Much, ksiaze demonow i Arcyksiaze 'Lakomstwa (Gula, Gluttony)' wsrod Siedmiu Grzechow Glownych — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia 2 Krolewskiej 1:2-16 z okolo VI-IV wieku p.n.e., w ktorej krol Izraela Achazjasz (Ahaziah) zachorowal i wyslal poslancow, aby skonsultowac sie z Belzebubem z Ekronu, ale zostal upomniany przez Eliasza (Elijah), a decydujacy kanon Ewangelii Mateusza (Matthew) 12:24-27, Ewangelii Lukasza (Luke) 11:15-19 i Ewangelii Marka (Mark) 3:22 I wieku n.e., w ktorej faryzeusze oczernili Chrystusa, mowiac 'wyrzuca demony przez Belzebuba, ksiecia demonow'. Decydujacy kanon literacki angielski XVII wieku Raju utraconego (Paradise Lost) Ksiega 1 wersety 78-81 Johna Miltona (John Milton) z 1667 r. — upadly aniol po Lucyferze — i decydujacy kanon literacki angielski XX wieku powiesci Wladca Much (Lord of the Flies) Williama Goldinga (William Golding) z 1954 r.

Asmodeusz · Książę pożądliwości — Demon niszczący małżeństwa

Asmodeusz (hebrajskie Ashmedai, greckie Asmodaios, lacinskie Asmodaeus) to wielki demon pozadania, zniszczenia malzenstwa i gniewu zydowskich apokryfow i tradycji chrzescijanskiej — decydujacy kanon, decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac wywodzaca sie z perskiego zoroastryjskiego Aeshma-daevy (Aeshma-daeva, 'demon gniewu'). Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo zoroastryjskiej Awesty (Avesta) Aeshma (Aeshma, 'gniew') + daeva (daeva, 'zly bog'), a hebrajskie Ashmedai (Ashmedai) i greckie Asmodaios to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Ksiega Tobiasza (Book of Tobit) rozdzial 3 werset 8 z okolo 200 p.n.e. zydowskich apokryfow — decydujacy kanon demona pozadania, ktory zabil siedmiu mezow Sary (Sarah) w noc poslubna — i rozdzial 3 werset 17, rozdzial 6 wersety 14-18 i rozdzial 8 wersety 1-3 — decydujacy kanon, w ktorym archaniol Rafal (Raphael) kazal Tobiaszowi (Tobias) spalic watrobe i serce ryby na kadzidle, a dym przegonil Asmodeusza, a Rafal zwiazal go w Gornym Egipcie. Testament Salomona (Testament of Solomon) rozdzial 5 z okolo I-III wieku n.e. — decydujacy kanon pozadania zony Salomona — i Lemegeton (Lesser Key of Solomon, Ars Goetia) z okolo XVII wieku — decydujacy kanon jako 32. krol 72 demonow.

Belfegor · Książę lenistwa — Ten, kto rujnuje ludzkość przez gnuśność

Belfegor (lacinskie Belphegor, angielskie Belphegor) to demon tradycji judeochrzescijanskiej — decydujacy kanon — i Ksiaze Lenistwa (Sloth, Acedia) — jeden z Siedmiu Grzechow Glownych — wywodzacy sie z hebrajskiego Baal-Peor (Baal-Peor, 'Pan Peor') — decydujace kanoniczne slownictwo — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac moabskiego boga ery Starego Testamentu spersonifikowanego z perspektywy judeochrzescijanskiej. Pseudonimy — Baal-Peor (Baal-Peor), Belfagor (Belfagor), Balphegor (Balphegor), Ksiaze Lenistwa — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon Starego Testamentu to decydujacy kanon pochodzenia Ksiegi Liczb (Numbers) 25:1-9 z okolo VI-IV wieku p.n.e. — 'Tymczasem mieszkal Izrael w Szittim, a lud zaczal sie pusciac z corkami Moabu. One zapraszaly lud na ofiary swych bogow, a lud jadl i klanial sie ich bogom. I przylgnal Izrael do Baal-Peora (Baal-Peor); i gniew PANA rozgorzal przeciw Izraelowi'. Decydujacy kanon literatury satyrycznej to decydujacy kanon Novella di Belfagor Arcidiavolo (Novella di Belfagor Arcidiavolo) wloskiego Niccolò Machiavellego (Niccolò Machiavelli) z 1518 r.

Bael · Pierwszy z 72 duchów Salomona — Król Wschodu

Bael (lacinskie Bael, angielskie Bael, hebrajskie Baal — 'pan') to 1. z 72 demonow w Ksiedze 1 Ars Goetia (Ars Goetia) grymuaru z XVII wieku — decydujacy kanon — Maly Klucz Salomona (Lemegeton Clavicula Salomonis) — i Krol Wschodu (King of the East), dowodzacy 66 legionami (legiony) demonow — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Etymologiczne pochodzenie to decydujacy kanon pochodzenia Baala (Baal, syn Ela), kananejskiego i fenickiego boga plodnosci, grzmotu i wojny, w Ugaryckim Cyklu Baala (Ugaritic Baal Cycle, KTU 1.1-1.6) z okolo XIII wieku p.n.e. — decydujace kanoniczne slownictwo zdegradowane przez pozniejsza tradycje judeochrzescijanska do cudzoziemskiego balwana. Pseudonimy — Baal (Baal), Baal Hadad (Baal Hadad), Baal-Zebub (Baal-Zebub), Baal-Peor (Baal-Peor), Krol Wschodu — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon Starego Testamentu to decydujacy kanon konfrontacji miedzy Eliaszem a 450 prorokami Baala na Gorze Karmel w 1 Krolewskiej (1 Kings) 18:17-40 z okolo VI-IV wieku p.n.e.

Paimon · Dziewiąty z 72 duchów Salomona — Król sztuk i wiedzy

Paimon (lacinskie Paimon, angielskie Paimon) to potezny krol 9. rangi sposrod 72 demonow w Ksiedze 1 grymuaru z XVII wieku — decydujacy kanon — Maly Klucz Salomona (Lemegeton Clavicula Salomonis) — Ars Goetia (Ars Goetia) — dowodzacy 200 legionami (legiony) demonow — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Pseudonimy — Paimaim, Krol Paimon (King Paimon), Krol Wielblądów, Krol Sztuk i Nauk — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Paimona w Pseudomonarchia Daemonum (Pseudomonarchia Daemonum) Johanna Weyera (Johann Weyer) z 1563 r. i decydujacy kanon krola 9. rangi 72 demonow w Ksiedze 1 Ars Goetia (Ars Goetia) Malego Klucza Salomona (Lemegeton Clavicula Salomonis) z XVII wieku. Decydujacy kanon grymuaru Paimona w The Magus (The Magus) Francisa Barretta (Francis Barrett) z 1801 r. w Anglii, i decydujacy kanon artystyczny ikonografii Paimona przedstawiajacej koronowanego mezczyzne na wielblądzie w Dictionnaire Infernal (Dictionnaire Infernal) Collina de Plancy (Collin de Plancy) z 1863 r., i decydujacy kanon kinowy XXI wieku 'Hail Paimon' w filmie Dziedzictwo. Hereditary (Hereditary) (w rezyserii Ariego Astera (Ari Aster), A24) wydanym w USA 8 czerwca 2018 r.

Astarot · 29. z 72 duchów Salomona — Wielki książę

Astaroth (lacinskie Astaroth, angielskie Astaroth) to demon rangi Wielkiego Ksiecia, 29. z 72 demonow w Ksiedze 1 Ars Goetia (Ars Goetia) grymuaru z XVII wieku — decydujacy kanon — Maly Klucz Salomona (Lemegeton Clavicula Salomonis) — dowodzacy 40 legionami (legiony) demonow — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Etymologiczne pochodzenie to decydujace kanoniczne slownictwo mezopotamskiej bogini plodnosci, milosci i wojny Isztar (Ishtar, akadyjska) z okolo 2000 r. p.n.e. → fenicka i kananejska Astarte (Astarte) → cudzoziemska bogini Asztoret (Ashtoreth) Starego Testamentu → meski demon-ksiaze grymuarow XVI-XVII wieku. Pseudonimy — Asztoret (Ashtoreth), Astarte (Astarte), Isztar (Ishtar), Ksiaze nauk wyzwolonych — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Astarotha w Pseudomonarchia Daemonum (Pseudomonarchia Daemonum) Johanna Weyera (Johann Weyer) z 1563 r., i decydujacy kanon 29. rangi Wielkiego Ksiecia 72 demonow w Ksiedze 1 Ars Goetia Malego Klucza Salomona (Lemegeton Clavicula Salomonis) z XVII wieku. Decydujacy kanon artystyczny XIX wieku ikonografii Astarotha na zlym smoku w Dictionnaire Infernal (Dictionnaire Infernal) Collina de Plancy z 1818 r., i decydujacy globalny kanon gry XXI wieku Astarotha (w postaci golema dzierzacego olbrzymi topor) w serii Soulcalibur (Soul Edge/Soulcalibur) przez japonskie Namco (Namco) od 1995 r.

Mara · Buddyjski król demonów pożądania — Przeszkoda oświecenia

Mara (sanskryckie Māra, pali Māra) to demonski krol mitologii buddyjskiej — decydujacy kanon — wywodzacy sie z sanskryckiego 'Māra' oznaczajacego 'smierc, zniszczenie' — decydujace kanoniczne slownictwo — pan szostego nieba krolestwa pragnien (Kāmadhātu), Paranirmita-vaśavartin, ktory kusi ludzi pragnieniem i iluzja, aby zablokowac wyzwolenie — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Pseudonimy — Māra (Māra), Demonski Krol, Bog Smierci, Pan Krolestwa Pragnien, Māra Pāpīyas (Māra Pāpīyas, Zly) — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Padhāna Sutty (Padhāna Sutta) z pali Sutta Nipāty (Sutta Nipāta) z okolo V-III wieku p.n.e. — Budda pokonujacy probe Mary i jego trzech corek pod drzewem Bodhi — i decydujacy kanon Buddhacarity (Buddhacarita) Pieśń 13 Aśvaghoṣy (Aśvaghoṣa) z II wieku n.e.

Mamona · Demon bogactwa — Książę chciwości

Mamona (aramejskie Māmōnā Mamona, greckie Mamonas, lacinskie Mammona) to demon bogactwa i chciwosci tradycji chrzescijanskiej — decydujacy kanon, decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, wywodzaca sie z aramejskiego 'mamona' oznaczajacego 'bogactwo, pieniadze', pierwotnie zwykly rzeczownik, ale spersonifikowany w Nowym Testamencie, aby stac sie idolem przeciwstawnym Bogu. Pseudonimy Mamonas, ksiaze bogactw, krol zlota i Arcyksiaze 'Chciwosci (Avaritia, Greed)' wsrod Siedmiu Grzechow Glownych to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia 'Nikt nie moze sluzyc dwom panom: bo albo jednego bedzie nienawidzic, a drugiego milowac; albo do jednego sie przywiazze, a drugim wzgardzi. Nie mozecie sluzyc Bogu i Mamonie (You cannot serve God and Mammon)' w Ewangelii Mateusza (Matthew) 6:24 Nowego Testamentu I wieku n.e. i tego samego wersetu w Ewangelii Lukasza (Luke) 16:13 i 'mamony niesprawiedliwosci (mammon of unrighteousness)' w 16:9-11. Decydujacy kanon upadlego aniola, ktory zawsze patrzyl na zlote bruki nawet w niebie w Raju utraconym (Paradise Lost) Ksiega 1 wersety 678-688 Johna Miltona (John Milton) z 1667 r.

Orobas · 55. z 72 duchów Salomona — Książę o końskiej głowie, duch prawdy

Orobas (lacinskie Orobas) to 55. demon 72 demonow Salomona (Goetia) — decydujacy kanon — rangi Wielkiego Ksiecia (Great Prince) — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac z glowa konia i ludzkim cialem lub w pelni konia, uczciwy demon, ktory nigdy nie klamie. Pseudonimy — Orobas (Orobas), Ksiaze Prawdy, demon z glowa konia, demon dzentelmenski, 55. Duch Salomona — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Pseudomonarchia Daemonum (Pseudomonarchia Daemonum, 'Falszywa hierarchia demonow') niemieckiego lekarza i pisarza okultystycznego Johanna Weyera (Johann Weyer, 1515-1588) z 1577 r., i decydujacy kanon Ducha 55 Orobasa w Czesci I Goetia Lemegeton, Mniejszego Klucza Salomona (Lesser Key of Solomon, Lemegeton) z XVII wieku. Decydujacy kanon wyjatkowosci to decydujacy kanon jako 'dzentelmenski' demon wyraznie przyjazny przyzywajacemu, w przeciwienstwie do pozostalych 71 demonow, i nigdy nie klamacy — decydujacy kanon przyzywany w magii salomonicznej w celu otrzymania wyroczni prawdy.

Bafomet · Bałwan o głowie kozła — Symbol okultyzmu i spisku

Baphomet (lacinskie Baphometh, angielskie Baphomet) to decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac imienia idola, ktorego templariusze (Knights Templar) rzekomo czcili podczas procesow poznego sredniowiecza XIV wieku — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac androginicznej siedzacej postaci z glowa kozy i ludzkim cialem, z odwroconym pentagramem na czole, skrzydlami nietoperza i pochodnia. Pseudonimy — Baphomet (Baphomet), Koza z Mendes (Goat of Mendes), Koziol Sabatowy (Sabbatic Goat), idol z glowa kozy, symbol ezoteryki i spisku — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon pochodzenia to decydujacy kanon pochodzenia, ze stal sie slawny po tym, jak krol Filip IV (Philip IV, 'Piekny') Francji torturowal templariuszy 13 pazdziernika 1307 r., aby wymusic zeznania, ze czcili 'Baphometa', aby zniszczyc templariuszy, i decydujacy kanon ikonografii 'Baphometa z Mendes' w Dogmat i Rytual Wysokiej Magii (Dogme et Rituel de la Haute Magie, opublikowanym 1854-1856) z 1856 r. przez francuskiego okultysty Eliphasa Leviego (Eliphas Levi, 1810-1875).

Lewiatan · Olbrzymi morski potwór — Książę zazdrości

Lewiatan (hebrajskie Liwyāṯān, greckie Leviathan, lacinskie Leviathan) to wielki potwor morski Starego Testamentu — decydujacy kanon, demon, ktory rozwinal sie w arcyksiazecia zazdrosci w tradycji chrzescijanskiej — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac 'zwijajacego sie', wywodzaca sie z hebrajskiego 'lawah' oznaczajacego 'wic, zwijac'. Pseudonimy Liwyāṯān, Lotan (ugarycki prototyp), waz morski, przebijajacy waz i nachash bariach to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia siedmioglowego potwora chaosu morskiego Lotana (Lotan, ltn) w Cyklu Baala (Baal Cycle) z Ugarit (Ugarit) z okolo XIII wieku p.n.e. i decydujacy kanon niezwyciezonego potwora morskiego, ktorego tylko Bog mogl ujarzmic w Hiobie (Job) 41:1-34 (40:25-41:26 w tekscie hebrajskim) z okolo VI-IV wieku p.n.e. Decydujacy kanon zabicia Lewiatana w 'dzien koncowy' w Izajasza (Isaiah) 27:1, Psalmie (Psalm) 74:14 i 104:26 i decydujacy kanon Lewiatana i Behemota (Behemoth) w Talmudzie babilonskim Bava Batra (Bava Batra) 74b-75a IV-VI wieku.

Abaddon· Anioł zniszczenia Król Otchłani

Abaddon (hebrajskie Avaddon, greckie Apollyōn, lacinskie Abaddon) to aniol zniszczenia w tradycji judeochrzescijanskiej — decydujacy kanon — wywodzacy sie z hebrajskiego czasownika avad oznaczajacego 'zginac, niszczyc' — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac 'zniszczenia (destruction)' i greckiego Apollyon (Apollyōn) oznaczajacego 'niszczyciel (destroyer)'. Pseudonimy — Apollyon, Abaddon, Krol Otchlani (Abyss), Krol roju szaranczy — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Hioba (Job) 26:6, 28:22 i 31:12 z okolo VI-IV wieku p.n.e., w ktorym 'Abaddon' jest spersonifikowany jako grob lub miejsce zniszczenia, i decydujacy kanon Przyslow (Proverbs) 15:11 i 27:20 oraz Psalmu (Psalm) 88:11. Decydujacy kanon Nowego Testamentu to decydujacy kanon Apokalipsy (Revelation) 9:11 I wieku n.e. — 'Maja nad soba krola, aniola Otchlani (angel of the bottomless pit); imie jego po hebrajsku Abaddon, a po grecku Apollyon'. Decydujacy kanon literacki angielski XVII wieku walki Apollyona z Christianem w Wedrowce pielgrzyma (The Pilgrim's Progress) Johna Bunyana (John Bunyan) z 1678 r.

Lilit · Wiedźma nocy — Pierwsza żona Adama, matka demonic

Lilith (hebrajskie Lilith, lacinskie Lilith) to zenski demon zydowskiej mitologii — decydujacy kanon — a w niektorych tradycjach 'pierwsza kobieta', uformowana przez Boga z ziemi rownoczesnie z Adamem, nie z jego zebra, ale ktora, uwazajac sie za rowna Adamowi i odmawiajac mu poddania, opuscila Eden i potem zjednoczyla sie z Szatanem (Samael) i urodzila niezliczone demony (Lilim) — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Pseudonimy — Lilitu (Lilitu, mezopotamska), Matka Lilim, Malzonka Samaela, Demonica Nocy, Pierwsza Zona Adama — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon Starego Testamentu to decydujacy kanon pochodzenia Izajasza (Isaiah) 34:14 z okolo VI wieku p.n.e. — 'Lilith (hebrajskie Lilith), stworzenie nocy zamieszkujace z dzikimi zwierzetami'. Decydujacy kanon apokryficzny zydowski to decydujacy kanon Alfabetu Ben Siry (Alphabet of Ben Sira) z okolo VIII-X wieku — mit pierwszej zony Adama — a decydujacy kanon Kabaly to decydujacy kanon Lilith jako malzonki Samaela (Samael) w Zoharze (Zohar) Mojzesza de León (Moses de León) z okolo 1280 r.