Belzebub
Belzebub · Pan Much — Książę obżarstwa
Wielki demon tradycji judeochrześcijańskiej. Imię pochodzi z hebrajskiego 'Pan much' (Baal-Zebub). Pierwotnie Baal-Zebul ('szlachetny pan'), czczony w filistyńskim Ekronie, Żydzi szyderczo przezwali go 'Panem much' (zebub = mucha). W Nowym Testamencie sam Chrystus nazywa go 'księciem demonów'. Książę obżarstwa wśród Siedmiu Grzechów Głównych.
Pochodzenie
W 2 Królewskiej 1 król Ochozjasz zachorował i konsultował go jako wyrocznię, za co został zganiony przez Eliasza. W Mateuszu 12,24 faryzeusze oczerniają Chrystusa, że 'wyrzuca demony mocą Belzebuba'. W Raju utraconym Miltona jest drugim co do wielkości upadłym aniołem po Lucyferze.
Cechy
- Ogromna postać muchy lub olbrzym otoczony rojami much
- Smród zgnilizny i zepsutego jadła za nim podąża
- Postać w koronie na tronie
- Dotyk rozsiewający chorobę i zarazę
Zastosowanie
Symbol obżarstwa, gnicia i zarazy. W egzorcyzmach demon wypędzany w zaburzeniach jedzenia i zachowaniach kompulsywnych. Władca much Goldinga bierze tytuł od niego — gnicie nieokiełznanej ludzkości.