Szatan
Szatan · Przeciwnik — Książę gniewu, oskarżyciel ludzkości
Główny demon w judaizmie, chrześcijaństwie i islamie. Imię to hebrajskie 'przeciwnik' lub 'oskarżyciel'. W Księdze Hioba pełni rolę niebiańskiego prokuratora oskarżającego ludzi przed Bogiem; późniejsze chrześcijaństwo zlało go z Lucyferem w wcielenie zła przeciwstawione Bogu. Książę gniewu wśród Siedmiu Grzechów Głównych. Ten, który kusił Chrystusa na pustyni.
Pochodzenie
Pierwotnie urząd niebiański w Hioba (ha-satan = 'przeciwnik'), w Nowym Testamencie i apokryfach został spersonifikowany w głowę zła przeciwko Bogu. W Mateuszu 4 kusi Chrystusa na pustyni; w Apokalipsie pojawia się jako wielki smok i zostaje pokonany przez Michała.
Cechy
- Czerwona skóra lub ciemnokarminowe łuski
- Rogi i rozwidlony ogon
- Trójząb lub bicz ognia
- Kusiciel — może przybrać ludzką postać
Opowieści
Symbol gniewu, kuszenia i próby. Archetypowy demon wypędzany w obrzędach egzorcyzmu. Teologicznie wystawia na próbę wolną wolę człowieka — działa jedynie za przyzwoleniem Bożym, jak w próbie Hioba.