Halabarda
Halabarda · Broń drzewcowa — Średniowieczna broń łącząca topór i włócznię
Halabarda to broń drzewcowa z ostrzem topora, grotem włóczni i hakiem z tyłu. Używana głównie przez piechotę w średniowiecznej Europie, skutecznie zwalczała opancerzonych przeciwników oraz kawalerię. Jej wszechstronna konstrukcja umożliwiała różne style walki.
Pochodzenie
Halabarda pojawiła się w XIV-wiecznej Europie, a jej popularność rosła zwłaszcza wśród piechoty szwajcarskiej i niemieckiej. Z czasem powstały liczne jej odmiany.
Cechy
- Długi drewniany trzonek
- Połączenie topora i włóczni
- Tylny hak
- Symboliczna broń piechoty
- Skuteczna przeciw kawalerii
Zastosowanie
Służy do cięcia ostrzem, dźgania grotem i zahaczania czy rozbrajania przeciwnika hakiem.
Słabość
Mniej poręczna w zwarciu niż krótkie bronie i trudna do użycia w wąskich przestrzeniach.
